تصمیم گرفته بودم یه مدتی وبلاگ رو تعطیل کنم ولی الان دیگه با خوندن مطلبی که دلم رو به درد آورد مطمئن شدم.از همه ی دوستان عزیزی که تو این مدت با نظرات خوبشون راهنمای راهم شدند و واقعا از نظراتشون استفاده کردم ممنونم و همینطور پیوندهای خوبم که مطمئئن یاشید این پیوندها هیچگاه پاره نمیشه و حتما مطالبشون رو میخونم و بهشون سر میزنم.به امید موفقیت برای همه ی شما عزیزان
شاید اگه روزی کورسویی توی قلبم پیدا بشه و بتونم با این همه شک کنار بیام بازم برگشتم...
به امید اون روز...
دنیا کوچک تر از آن است
که گم شده ای را در آن یافته باشی
هیچ کس اینجا گم نمی شود
آدمها به همان خونسردی که آمده اند
چمدانشان را می بندند
و ناپدید می شوند
یکی در مه
یکی در غبار
یکی در باران
یکی در باد
و بی رحم ترینشان در برف
آنچه بر جا می ماند
رد پایی است
و خاطره ای که هر از گاه
پس میزند مثل نسیم سحر
پرده های اتاقت را.