نگران نباش...
از روزی که نمیدونم چه نیرویی منو کشوند بطرف امامزاده صالح تا امروز روزهای زیادی میگذره!اون روز صدایی گرم منو مدام آروم میکرد صدایی که هنوزم حس میکنم همین الانم داره تو گوشم زمزمه میکنه و نفسش رو حس میکنم ،اون روز عید مبعث بود و من پر از شور و انرژی ولی...
مهر با همه ی بی مهریش که اومد و من با وجودی که دوباره بعد ماه رمضون یه ماه دیگه یه جور دیگه روزه بودم ،یه جورایی روزه سکوت یا شاید روزه صبر و شایدم روزه...نتونست آرومم کنه ...دلم زیارت میخواست یه زیارت جوندار که خودم باشم و خودم دستم به جایی بند نبود و البته دلم ریخته بود .
نه نریخته بود دلی نبود هیچی نبود....
باز یه نیروی دیگه منو میکشوند ،دوازده ساعت تو اتوبوس باشی،از هشت صبح سر کلاس تا ۴بعد از ظهر بعد راه بیفتی و بری و آخر شب برگردی ،چون فردا صبح بازم کلاس بودو باز هم اتوبوس و ...
وقتی از پنجره اتوبوس خیره میشدم دیگه نمیدونستم کجام وقتی به خودم میاومدم میدیدم تو تاکسی هستم و بطرف حرم....چشمم جایی رو نمیدید،گوشم نمیشنید...
یه گوشه خلوت رو پیدا میکردم و مینشستم،افکارم منو میبرد به هر جا که دلش میخاست ...گاهی با صدای خانمی که لیوانی بدست گرفته بود وآب بهم تعارف میکرد و میگفت دخترم چت شده ساعتهاست داری حرف میزنی و گریه میکنی ...بسه دیگه....بخودم می اومدم و به ساعت که نگاه میکردم میدیدم دیر شده و باید برگردم....
آروم و ساکت و باز هم اتوبوسی ...ولی دیگرنه صدای گرمی....نه نفسی ...ونه هیچ چیز دیگر ....خودم بودم و خودم...
خیلی سخته که باورت بشه و به یقین برسی که دیگه به کسی اعتماد نکنی،پابند کسی نشی،کسی رو دوست نداشته باشی. عاشق نشی ولی شدنیه و شد چون وقتی میبینی و روزگار بهت همه اینا رو ثابت میکنه که هست ، واقعیت داره .و به یه پوچی از مهر میرسی .
چو عاشق شدم گفتم که بردم گوهر مقصود ندانستم که این دریا چه موج خون فشان دارد
با تمام این حرفا نگران نباش رکسانا!کسی اون بالا هست که هنوزم دوستت داره!محرم شبهای بیخوابیته،همراز رازهای نگفتته،نگران نباش خدایی هست که باورش داری و عاشقشی و جای همه بی مهری ها رو برات پر میکنه،تو تمام این روزها و ماهها بهش توکل کردی...
پس توکل کن رکسانا!و همه چیز رو بسپر به خودش ...مثل همیشه .