یلدا

یکی از آداب و رسوم ایرانیان مراسمی است که در شب آخر ماه آذر وروز 

فردای آن یعنی اول دی ماه گرفته میشود.این شب که طولا نی ترین شب سال و روز (قبل از آن)کوتاه ترین روز سال استبه عنوان شب یلدا یا شب چله نامیده شده است.

مردم این جشن راباتناول هندوانه و تنقلات و میوه های خشک و شب نشینی بر گزار می کنندو به شادی و تفریح می پردازند.گویند هر کسی از هندوانه یا تنقلات شب یلدا میل نماید در سال آینده از آفت تشنگی و گرسنگی و تنگ دستی درامان خواهد بود.

کلمه ی یلدا یک واژه ی سریانی به معنی و زایش است که توسط مانی و پیروان او به ادبیات ایران وارد شده.

نام دیگر این شب شب چله است زیرا ایرانیان از اول زمستان تا دهم بهمن را چله بزرگ می نامند که شب یلدا شب اول چله بوده است.

طول شب یلدا چهارده ساعت و یک ربع ساعت و روز قبل آن سه ساعت و سه ربع ساعت می باشد.

 

 

ایرانیان قدیم روز و روشنایی را از اهورا مزدا و تاریکی و شب را از اهریمن می دانستند و معتقد بودند که یاران اهریمن در شب ها بیرون آمده و در تاریکی به افساد مشغول می شدند و شب یلدا را که طولا نی ترین شب سال و تاریک ترین شب آن می دانستند و ان را مظهر اوج قدرت نمایی اهریمن و یاران به حساب می آوردند .

لذا وظیفه خود می دانستند که در آن شب به یاری نیروهای ایزدی (روشنایی و روز)بشتابند و از نیروی اهریمن بکاهند و با او مبارزه کنند و جشن شب یلدا یادگار آن است.

 

سعدی می گوید:                یاد آسایش گیتی بزند بر دل ریش

                                                             

                                    صبح صادق ندمد تا شب یلدا نرود

 

برای زیستن دو قلب لازم است

قلبی که دوست بدارد  قلبی که دوستش بدارند

قلبی که هدیه کند قلبی که بپذیرد

قلبی که بگوید  قلبی که جواب بگوید

قلبی برای من  قلبی برای انسانی که من می خواهم

تا انسان را در کنار خود حس کنم.

                                                                   احمد شاملو

                                                                     هوای تازه