ما فریاد می زدیم:چراغ!چراغ!

و ایشان در نمی یافتند.

سیاهی ی چشمشان

                  سپیدی ی کدری بود اسفنج وار

                                                            شکافته

                                                                     لایه بر لایه بر

شباهت برده از جسمیت مغزشان.

گناهی شان نبود

از جنمی دیگر بودند.