چرا تو؟؟؟

                         میان من و تو

                                             بیست سال فاصله

                                           اما زمانی که لب های تو

                                                بر لبانم آرام می گیرند

                                                   سال ها فرو می ریزند

                                               و شیشه ی یک عمر می شکند

 

 

 

                                               آن روز که خداوند تو را به من داد

                                               دریافتم که همه چیز را

                                                   در سر راه من نهاد

                                          و همه ی راز های نا گفته را باز گفت

 

 

 

                                            زمانی که گفتم دوستت دارم،می دانستم

                                             الفبایی نو اختراع می کنم

                                                          در شهری که هیچ کس خواندن نمی داند

                                               شعری می خوانم

                                              در سالنی خالی

                                             و شرابم را در جام کسانی می ریزم

                                              که نمی توانند ان را بنوشند

 

 

 

 

                                                 چرا تو؟؟

                                                  چرا تنها تو

                                                 هندسه زندگی مرا عوض می کنی

                                                ضرباهنگ آن را دگرگون می کنی

                                                   پا برهنه و بی خبر

                                               وارد دنیای روزانه ام می شوی

                                                          و در پشت سر خود می بندی،

                                             و من اعتراضی نمی کنم ؟

                                                                     چرا تنها و تنها

                                                   تو را میگزینم؟؟

                                                                     تو را دوست دارم؟؟؟

سرمایه ی دل.....

                                      دیگر راز دلم را به کسی نخواهم گفت،

                               حتی به آن گنجشککی که روی درخت گردوی

                                            حیاط،

                                   در غروب آواز می خواند.

 

                                      حالا می دانم که:

                                                           سرمایه ی هر دلی 

                                                                راز هایی است که برای نگفتن دارد.

 

                                   حتی اگر دل را

                                  بسوزاند،

                                  بخشکاند،

                                       ........

                                      برنجاند.

                                 دیگر راز دلم را به کسی نخواهم گفت،

 

                                      حتی به تو!!!

 

                                 دلم را رنجاندی ،

                               سوزاندی و خشکاندی.....

                             ولی به من فهماندی که:

 

                                 نگویم راز های دلم را،

                                                     حقیقت را،

                                    در غروب غمگین  یادها

                                            برای تو می سرایم .

کودکانه...........

 

 

             باز هم تابستان امد و روز مرگی هایش را نیز با خود آورد.

             همیشه از میان فصل ها تا بستان را بیشتر دوست داشته ام

             و .........ولی الان از تابستان متنفرم.

            دوران کودکی ام را به یاد دارم که چه لذت هایی را در تابستان

            داغ و گرم تجربه کرده ام!

           در بعد از ظهرهای ساکت و خلوتی که بیشتر مردم در استراحت

           بودند.و من.......

           با دختر عمه ام که دختر کی زبل و زیرک و کمی از من بزرگ تر

           بود و از من هم بی خواب تر!.به عمارت رو به روی خا نه هایمان

           که از آن یکی از خان های شهرمان بود فکر می کردیم!!!

           خا نه ای بسیار بزرگ که خان و زنش در ان زندگی می کردند

          بدون بچه. زن خان بچه دار نمی شد و اصلیتش نیز تهرانی بود

          خان و زنش زمستان را در ان خانه ی بزرگ که پر بود از اتا ق

         های بزرگ و سالن های طویل و ستون های زیبا و حیاط بسیار

         بزرگ!!زندگی می کردند و تابستان ها را در تهران می گذراندند.

         در گوشه ای از حیاط پر از گل و درخت ان ،یک دستگاه کمباین

        (ماشین کشاورزی)وجود داشت و بیشتر بعد از ظهر های داغ و

         گرم تابستان را من و ازاده که با نا قلایی بچه گا نه مان از جلو

        چشمان نوکر خان دزدکی رد می شدیم تا به کمباین برسیم!

        و با اشتیاق و هیجان از پله هایش با لا می رفتیم و وقتی به

       با لا می رسیدیم از همان جا به پایین سر می خوردیم (درست

       مثل سر سره های پارک).

      همیشه آزاده مرا وادار می کرد که اول سر بخورم!چون در ان

      هوای داغ سطح فلزش تن را می سوزاند ولی من با هیجان بیشتر

      داغی و سوختنش را تحمل می کردم و بار ها و بارها سر می خوردم

 

               اما بعد از انقلاب و مصادره ی اموال خان به جای ان عمارت بزرگ

              و قدیمی و پر از خاطره برای من ،یک دبیرستان 3 طبقه ساخته اند

              و گاهی که از کنار آن رد می شوم ،داغی سرسره و شور کودکانه ام

              را حس می کنم!!!!!!

تکوین

در آغاز جهان آبی نبود تو در ان نگریستی و اسمان ، ابرش را بارانید و دریا طوفانش آرامید چشمانت را از من مگیر تا اندوهم را بگریم

تست روان شناسی

       

           شما در صورت مقابله با مشکل و عدم موفقیت چه می کنید؟؟

 

           عصبانیت خود را بر سر اعضای خانواده یادوستان خالی می کنید؟

 

           داد و هوار می کنید؟ هر چه را که دم دستتان باشد پرت می کنید؟

 

          یا عصبانیت و مشکل خود را درون خود می ریزیدو خود خوری می کنید؟

 

         ........

 

 

         من یک پیشنهاد دارم،

 

         از نیروی تخیل خود به خوبی استفاده کنید.

 

 

        گوته نویسنده ی شهیر آلمانی ،در صورت مقابله با مشکلات و موفقیتهای دشوار

 

 

      راه به کار گیری از تخیل را به خوبی می دانست.در آن گونه مواقع عادت داشت

 

 

     ساعات متمادی را در آرامش مطلق سپری کند و در ان احوال یکی از دوستانش را

 

     در عرصه خیا ل تصور می کرد که مقابل او نشسته و دارد به سوالات او پا سخهای

 

     درست و مناسب می دهد .

 

    به گفته بهتر ،اگر مسئله ای برایش پیش می آمد ،دوستش را می دید که نصیحتش می

 

    کند و حرکات به جایی انجام می دهد و لحن شایسته ای به کار می گیرد.

 

    خلاصه،تمام این صحنه ها را به گو نه ای زنده و جاندار مجسم می کرد که گویی واقعه

 

   دارد اتفاق می افتد .

 

   بهر حال این نکته را نباید از یاد برد که تصویر ذهنی که در اعماق ذهن خود به وجود

 

   می اوریم ،رفته رفته بزرگ می شود و رشد و توسعه می یابد .

 

   سعی کنید تا تصاویر مثبتی را بر پرده ذهن خود منعکس سازید.

 

 

    من امتحان کرده ام .

 

    بد نیست شما هم امتحان کنید.........

    عشق واقعی تنهایی را به یگانگی مبدل می سازد.

    اگر دیگری را دوست می داری،اگر می خواهی

    یاریش کنی ،کمک کن تا یگانه شود .

    نه نباید او را اشباع کنی .تلاش نکن با حضور خود

    به گو نه ای او را کامل کنی .

    دیگری را کمک کن تا یگانه شود .

    چنان سیراب از وجود خود که نیازی به حضور تو

 

    نباشد.

شهر من....

شهر من .....

 

شهر من کوچک است ولی دل مردمانش در یاییست کوچه های شهر من تنگ و باریک است ولی در آن تنگی و باریکی عشق و صفا هست و نور.....

 

 

 

به کلاس رفتم انشا داشتیم بچه ها از گرما کلافه شده بودند گفتم مقنعه هایتان را با لا بزنید تا کمتر احساس گرما کنید . کیمیا گفت:خانم اگه خانم مدیر بیاد

عصبانی میشه شادی از ته کلاس داد زد خدا بهمان رحم کنه هنوز تابستان نیامده از گرما میمیریم اینم شد شهر که مه زندگی می کنیم .

 

یک لحظه فکر کردم پای تابلو رفتم.و گفتم :موضوع انشا: دوست دارید در چه

شهری زنذگی کنید و چرا؟

 

 

اینهایی که گفتم خاطره نیست عین واقعیت است .دوست دارید بقیه اش را بگویم !

 

باز دوباره سر و صدای بچه ها بلند شد . با دست ساکتشان کردم و گفتم:اگر آرام و آهسته سر جایتان بنشینید و به این موضوع فکر کنید هم از گرما خلاص می شوید هم انشایتان را نوشته اید .

بچه ها با نا رضایتی دفتر هایشان را در آوردند

 

بعد از 10دقیقه کلاس ساکت و آرام شد ....زنگ که خورد همه انشایشان را

نوشته بودند .دفتر ها را جمع کردم.

 

هر کدام از بچه ها شهری را نوشته بود و مزیتش را بیشتر بچه ها نوشته بودند که دوست دارند در تهران بعضی ها هم مشهد و اصفهان و یک نفر

هم نوشته بود آبادان ....ولی برایم جالب بود که 3 یا 4 نفر شهر خودمان را نوشته بود ند

عین یکی از انشا ها را برایتان می نویسم:

 

من دوست دارم در تهران زندگی کنم.چون شهر بزرگی است و لباس های خوبی دارد.

بدی انجا دود کار خانه ها و ماشین هاست.

در بازارهای تهران پله برقی دارد.و هزار تا خیابان داردو مدرسه های خیلی بزرگ دارد.

در آنجا باران و برف زیادی در فصل زمستان می بارد و ما کمتر به مدرسه می رویم .اگر من در تهران باشم خیلی خوش حال می شوم چون تهران به برنامه کودک که در تلویزیون پخش می شود نزدیک است.

 

 

ما در تهران می توانیم بازیگر ها را ببینیم .ما باید در تهران فارسی بگوییم

چون در آنجا مردم فارسی می گویند . بعضی از مردم فارسی غلیظ می گویند و حرف های آنها با شهر ما فرق دارد چون ما کردی حرف می زنیم.