سلام به همه ی دوستان!
همیشه با خودم فکر میکردم تنها چیزی که تو این دنیا تاریخ مصرف نداره دوست و دوستیه!
ولی حالا به این نتیجه رسیدم که(البته با توجه به مصداق هایی که دیدم این رو میگم)دوستی ها هم میتونه تاریخ مصرفش تموم بشه و این درد بزرگیه!!
کسی که خودش رو دوست مینامه بدون اینکه دلیلش رو بگه، میگه من از این به بعد نمیتونم با شما باشم و یا به دنبال بهانه ای برای عصبانی شدن میگرده که دوستی رو کنسل کنه هر چند که نباید نام مقدس دوستی رو با این واژه ها مخدوش کرد چرا که ارزش دوست و دوستی خیلی بالاتر از اینهاست.
روزی شاید ـ دوستی ـ میگفت :گاهی دوست داشتن تو رها کردنه!!!!!!!
گاهی که نهج البلاغه رو و یا شاید نوشته هایی رو که در باره دوستی گفتند میخونم که چه ارزشی برای اون قائل شدند به شک می افتم ...
یه جایی امام علی(ع)میفرمایند:چون دوستت از تو جدا گردد تو پیوند دوستی را برقرار کن ،اگر روی برگرداند تو مهربانی کن ،هنگامی که دوری میگزیند تو نزدیک شو و چون سخت میگیرد تو آسان گیر..
البته بعد اشاره میکنند که مبادا این دستورات را با غیر دوستانت انجام دهی ،یا با انسان هایی که سزاوار آن نیستند بجا آوری ....
شاید هم گاهی این ما هستیم که لیاقت دوستی رو نداریم و خودمون متوجه نیستیم !!
نمیدونم ولی این رو تو قلبم احساس میکنم که با تمام کسانی که یه روزی عنوان دوست رو داشتند از هدیه عزیزم گرفته که مدتهاست درد بی خبری اون آزارم میده تا کسانی دیگه سعی میکنم درکشون کنم
و ازخدا براشون آرزوی موفقیت دارم و اگر قصوری از طرف من بوده ببخشند .واقعا این دنیا ارزش یه لحظه ناراحتی دیگران رو نداره از کجا معلوم که دیگه من نتونم بنویسم و یانباشم....